Donderdag 29 juli ben ik naar München gevlogen en vervolgens na nog wat heel wat gereis met de trein in Ruhpolding in de Beierse Alpen aanbeland. Hier zou ik de volgende dag de Chiemgauer 100 mijl gaan lopen, een bergultra met 7000 hoogtemeters. “ Deutschlands hartesten traillauf ‘las ik in een online magazine over deze loop/marteling. De start was om 15.00 in de middag en de limiet was 32 uur. Ik had een leuke bed en breakfastovernachting, en alles zag er piekfijn uit. Donderdagavond ging ik nog wat eten in een restaurant vlakbij en prompt werd ik door twee agenten uit het restaurant gehaald, het bleek dat ik (kennelijk) leek op een gezocht persoon? Na wat gedoe en mijn ID bewijs te hebben gezien mocht ik weer aan de pasta, pijnlijk omdat iedereen mij aankeek.

Vrijdag; Het was gelukkig maar 15 minuten lopen naar de start op de lokale atletiekbaan. Het regende alleen erg hard. Voor de start zag ik nog Ernst Daniel uit Nederland en Ferry van der Endt, beide ervaren lopers. Ferry viel vlak voor de start van een trapje in het clubhuis en lag totaal in de kreukels, een ambulance kwam en later bleek dat hij toch was gaan lopen, -Voor de 100 mijl starten 50 personen. Om 5 uur ochtends zou dan nog de 100 km beginnen, met max 100 personen. Wij liepen dus vanaf 15.00 en na de nacht zou je na een eerst grote lus te hebben gelopen op het parcours van de 100 km om dan nog een tweede grote lus te lopen.

Dit zou mijn eerste echte ultra-afstand (na de 100 km begint het pas echt schijnt…) worden en ook tegelijkertijd het serieuzere berglopen. Vooraf had ik wel zorgen, over de markering (vooral in de nacht) en het eten en drinken, voor de eerste 80 km moest je jezelf maar zien te redden stelde de website van de organisatie. Klaar af- en we gingen. Na wat uurtjes dolen door de bergen en al flink wat modder en dergelijke zooi te hebben verstouwd kwam een zeer lange en technische klim die moordend waren voor de benen. Tegen een uur of tien werd het donker en begon het werkelijke avontuur. De hoofdlampen gingen op- ik deed dit weer te laat waardoor ik eerst als een gek achter een groepje aan moest lopen om nog maar wat zicht te hebben. Want donker was daar inktzwart, iets wat hier niet meer bestaat. Bij de grote drinkpost op 51 km handelde ik snel mijn zaken af, en met lamp op maar zonder te hebben gegeten sprintte ik weer na het groepje, met een mannetje of acht de nacht doorlopen leek me beter dan alleen. Maar dit bleek een illusie, na een andere pst bovenop een top was ik over met een andere jongen, de rest was te snel. Er kwam een zeer gevaarlijke afdaling met alleen maar puntige rotsen, ik viel 6 a 7 keer, een keer hard met mijn knie op een rots. Deze afdaling was erg zwaar, donker, geen vaste grond en het duurde en duurde maar. Beneden raasden snelstromende rivieren en beekjes. Verder ging het. Nog meer paden, nog meer valpartijen, boomstronken. Ik ging even plassen en was vervolgens alleen. Verder maar weer, langs enorme waterpartijen, en zeer moeilijk begaanbare paden. Na weer een post liep ik samen met Ernst Daniel die het ook zwaar had ivm een knieoperatie van 3 weken terug, dit was dus een revalidatieloopje. Daniel heeft al 4 keer de Sparthatlon gedaan dus ervaring genoeg. Weer in de bossen kwam er echt een heftig stuk, nauwelijks een 30 cm breed pad (was het een pad?)met een afgrond van 70 a 80 meter schat ik ( moesten we een dikke twee uur lopen/ rennen/ schoffelen, er zaten kabels aan de rotswand voor houvast, wat een beestenwerk. Je ziet ook niets behalve wat in je lichtstraal valt. Een regelrechte horrorfilm was het. Eenmaal duikelde ik bijna naar beneden maar door mijn a-motorische vaardigheden bleef ik half op het pad liggen. Ik kon mijn hypotheek dus nog wat langer afbetalen. Na al deze ellende/belevenissen kwamen we om 06.00 weer aan in het stadion. 15 uur gelopen en 87 km op de teller. Hierna zou je de tweede lus in moeten gaan (wat nog zo’n 15 a 17 uur lopen betekende, plus nog wat flinke bergen)) Ik ging ziften en ik voelde me conditioneel nog wel redelijk maar was mentaal op. Ik kon de knop niet meer omkrijgen om verder te gaan lopen. Daniel was ook klaar, hij stopte. Ik twijfelde nog lang, maar hoe langer je stilzit hoe meer je bij stoppen bent. Ik ben er klaar mee. Teleurstellend. Geen 100 mijl…Ik wilde zo graag maar ben nog mentaal te zwak vind ik zelf. Ook moet de ervaring op traillopen groter worden. Maar de essentie van dit soort afstanden is-gewoon doorlopen, niet nadenken, blijven lopen. Iets wat ik niet meer kon in mijn hoofd. Wat een oen. In de middag had ik al besloten volgend jaar terug te komen en dan de 100 mijl uit te gaan lopen, no matter what. De organisator merkte nog fijntjes op dat dit zijns inziens de zwaarste 100 mijlsloop is in Europa, gezien het een echt technische trail is. Oké bedankt!

Ik heb al met al weer veel bijgeleerd, ook wat ik anders moet doen (materiaal, eten/drinken) maar bovenal moet ik mentaal sterker worden. Met vallen en opstaan, letterlijk.

Groeten Selim Ilkin, LAL’er.

Op Vrijdag 24 juli t/m zondag 2 augustus 2009 organiseerde de Drents-Friese Wold Runners deHondsrug Marathon 10-daagse te Gieten / Borger. 10 dagen lang elke dag een marathon lopen op een steeds ander parcours, alle lopen betroffen rondjes lopen, soms 10, soms 14 of 16 maal afhankelijk van de groote van het parcours. Allemaal in werkelijk prachtige bossen en heidevelden. Selim Ilkin van de Lallers had zich ingeschreven voor de volledige 10 marathons. Op de site van de organisatie stond er dit over geschreven:

''Marathon meerdaagsen worden vaak gebruikt door marathon verzamelaars om aantallen te maken.Bij meerdaagse lopen is het zaak om je krachten over de dagen te verdelen, dan pas doe je het goed. Dat is ook heel belangrijk bij deze Hondsrug Marathon 10-daagse tussen Gieten en Borger.Tijdens deze 10 dagen is het zeker zaak om in een duidelijk langzamer tempo te gaan lopen dan waarin men normaal een marathon loopt. Een marathon 10-daagse moet je eigenlijk zien als een etappeloop of als een ultraloop van 422 km en die kun je echt niet in je normale marathon tempo gaan lopen!Tijdens deze 10-daagse staan er ook weer veel marathon verzamelaars aan de start. Ben Mol uit Almere heeft er de meeste gelopen, nl. 593. Ben hoopt de 600 te halen.Sjoerd Slaaf heeft er inmiddels 510 gelopen, zo'n 35 duizend wedstrijdkilometers.Jack Hendrickx heeft zo'n 414 marathons volbracht en Gijs Honing uit Blokker 407.Gijs Honing hoopt dit jaar de 60 duizend wedstrijdkilometers te bereiken.Gijs loopt al een paar jaar langer en heeft dan ook de meeste wedstrijdkilometers van Nederland welke bij worden gehouden via de trimloopcompetitie van Le Champion.
Net als Sjoerd heeft Gijs ook al meer dan 100 ultralopen volbracht. Hans Buis heeft 361 marathons gelopen en Ineke Scheffer is met 290 de dame met de meeste marathons in Nederland. Jannet Lange is goede tweede met 137 marathons. Jannet Lange en Jack Hendrickx liepen begin juli nog een marathon 7-daagse in Tsjechië.Voor marathon verzamelaars geldt: Elke marathon erbij is een geschenk. Elke loper is wel een beetje gek, maar helemaal niet gek is ook niet normaal ''.

Zoals men kan lezen waren dit mannen vrouwen met serieuze aantallen marathons. Ik stak hierbij uiterst schraal af, ook gezien mijn ervaring en leeftijd. Toch maar de stap gewaagd aangezien mijn voornemen om ook etappelopen te gaan doen vorm moet gaan krijgen.
Dus kort van te voren toch maar aangemeld. Totaal deden 15 personen alle 10, de rest enkele of 1 marathon of een halve, of 10 halve marathons, dat kon ook. Gelukkig kon ik vanuit het huis van mijn ouders halverwege elke dag meerijden met Jannet Lange en Jack Hendrickx naar de startplaats. Zij verbleven in een pension en vanuit daar reden we met de bolide van Jannet naar de start. Beide kende ik al van eerdere lopen dus het was vooral veel lachen met z'n drieen , een toffe tijd.

Elke ochtend weer volgde het zelfde protocol; spullen klaarmaken, op weg naar de start en daar koffie drinken en kletsen met elkaar. Om elf uur klonk het startschot. Het was zaak om elke dag niet teveel aan de volgende loop te denken, redelijk behoudend te lopen en proberen te genieten. De dagen vlogen toch min of meer voorbij. Elke avond herstellen, rusten en veel eten en drinken. Gaande de lopen waren mijn teenagels behoorlijk stuk gegaan (ze waren al in verval geraakt door het vele lopen ervoor) en dit had een naar gevolg. Tijdens de 7e marathon ( die ik goed liep na de dag ervoor gigantisch te zijn ingestort, ik kwam totaal stuk over de streep) voelde ik al wat pijn aan mijn scheenbeen. Dit bleef aanhouden en werd in de avond en nacht erger. Dag 8 was ik wel aanwezig bij de loop maar besloot met pijn in mijn hart niet te starten, mijn rechter onderbeen vertoonde een zwelling die steeds pijnlijker werd. Ik baalde enorm, nu kon ik niet meer de 10 volmaken wat toch mijn doel was. In de avond besloten maar naar de eerste hulp te gaan (achteraf heel verstandig) en hier bleek ik wondroos te hebben rondom mijn tenen, en was de zwelling veroorzaakt door een bacterie als gevolg hiervan, en dus niet direct door het lopen. De arts vertelde dat ik redelijk dicht tegen een bloedvergiftiging aan zat. Ik schrok wel maar was ook opgelucht, geen sportblessure dus.

Ik kreeg een penicillinekuur. de volgende ochtend was de zwelling al veel minder en besloot ik alsnog te gaan starten. Die dag liep ik ook mijn snelste marathon van de serie in 3.58. Waarschijnlijk was dit toch niet helemaal slim aangezien de zwelling weer wat opspeelde en ik de hele nacht niet kon slapen door de pijn. Hierdoor betaalde ik de prijs dat ik niet aan de laatste marathon mee kon doen. Ik moest wachten tot de zwelling volledig weg was. Al met al ben ik deels teleurgesteld omdat ik mijn doel niet had behaald maar toch ook tevreden, toch 8 marathons gelopen in 9 dagen (337 km) en een enorme ervaring rijker. Ook kreeg je met de lopers en organisatie onderling een band, het was iets wat je samen deed. Dat is toch wel iets wat waardevol is. Je steunt en helpt elkaar met wat je doet. Ik wil iedereen bedanken voor die ervaring, ik hoop dat er volgend jaar weer een 10 daagse wordt gehouden. Selim Ilkin.