.

AC Waterland is de mooist gelegen atletiekvereniging in Landsmeer.Op ons atletiekveld met een 300m baan  en in de Twiskepolder wordt onder leiding van gediplomeerde trainers enthousiast getraind.

Doe een keer mee

slider foto 0
slider foto 1
slider foto 2
slider foto 3
dinsdag, 19 April 2016

ACW-er Dennis Kreetz loopt 100 km trail 'Limburgs zwaarste'

Afgelopen weekend deed AC Waterlander Dennis Kreetz  mee aan 'Limburgs zwaarste': een trail over 100 kilometer, berg op en berg af, dwars door het Zuid-Limburgse landschap.

Onderweg hield Dennis zijn loopmaten van groep 6 (lallers) via What's app live op de hoogte van zijn avonturen. We leefden met hem mee en zijn trots dat we zo'n moedige, getalenteerde loper in onze gelederen hebben. Gefeliciteerd, Dennis. Wat een geweldige prestatie. Hulde!

Onderstaand zijn verslag.

Afzien in Limburg 3.0

De datum stond alweer lange tijd rood onderstreept in mijn agenda: 16 april 2016. De dag der dagen. De ultraloop ‘Limburgs Zwaarste’, 100 km afzien door berg en dal. Helaas de laatste editie. De organisatie, een ontzettend lief en enthousiast echtpaar, gaat ermee te stoppen. Het wordt allemaal een beetje teveel voor ze. Het is mooi geweest na tien jaar. Begrijpelijk, maar hartstikke jammer. Voor geen goud wilde ik deze laatste editie dus missen. En nog een extra mooie reden om alles uit de kast te halen. Voor de derde maal het mooie parcours, met ruim 2.800 hoogtemeters, afleggen. En ja, alles volledig uit vrije wil.

Net zo als vorig jaar was ik van plan om de avond van tevoren mijn tentje op de jeu de boulesbaan van het plaatselijke sportterrein op te zetten. Lekker makkelijk. Douche dichtbij en een lekker bakkie koffie in de kantine. Geen overbodige luxe, een dag eerder vertrekken, want de start was al om 06:00 uur! Inderdaad, ultralopers zijn vroege vogels.

Goed, dit was het plan. En toen kwam die vrachtwagen met appelsap. Stond opeens geschaard op de A2. En bedankt, hè. Complete chaos. Heel Zuid-Limburg volledig op slot. Gelukkig hoorde ik dit toen ik nog thuis was. Het was duidelijk, ik kon mijn tentje weer naar zolder brengen. Enfin, plan B dan maar. Wekkertje om 02:30 uur gezet en middenin de nacht naar het zuiden getuft. Niet ideaal, maar het was niet anders.

Hoe bereid je je voor op 100 km hardlopen? Vind ik altijd lastig. Trainen uiteraard, veel trainen, heel veel trainen. Maar ook weer niet teveel. Rusten is ook heel belangrijk. Een pittige marathon, zo benader ik een ultraloop meestal. Veel kilometers maken, rusten en zorgen dat het in de kop goed zit. Vooral dat laatste is heel belangrijk. Het blijft grotendeels een mentaal spelletje. Maar goed, de spieren moeten ook sterk en soepel zijn, natuurlijk. Veel lange stukken getraind de afgelopen weken en de nodige krachttraining gedaan. Dat laatste is niet mijn favoriete onderdeel, maar toch braaf alles uitgevoerd. Voor de rest op tijd naar bed, veel water en sap drinken, gezond eten en de nodige koolhydraten ‘stapelen’. Langzaam ging ik me steeds sterker voelen. Tot het moment dat ik er écht klaar voor was. Fysiek en mentaal. Limburg kom maar op!

Een wijze les van de vorige keer: dadels, chocomel en cola mee in mijn rugzakje. Dan maar een kilootje extra. Had ik de vorige keer niet gedaan en dat heb ik geweten. Ik had onderweg te weinig gegeten en gedronken. Het gevolg was dat ik er volledig doorheen zat op een gegeven moment. Niet fijn. En de kleur van mijn plasje was ook niet bepaald gezond te noemen. Dus: rugzakje om.

Om 06:00 uur bij de start stonden 170 ietwat nerveuze deelnemers… 135 voor de 100km de rest voor de 80… in het donker klaar voor hun missie. De weergoden wilden deze laatste editie ook nog wat extra glans geven door het nóg zwaarder te maken. Door de vele regen van de afgelopen weken was alles enorm zompig, glibberig en lekker kleiig geworden. Jammer dan, mij maakte het allemaal niks meer uit. Ik was er klaar voor. Al moest ik op blote voeten, teenslippers of op ski’s deze missie volbrengen, ik zou slagen.

De eerste 50 km zijn het pittigst. Vanaf de start in Heerlen direct door naar de ‘Dutch Mountains’ van het drielandenpunt. Daarna heuveltje af, heuveltje op glibberen naar de Vijlense bossen. Ik stond bij de start gelukkig redelijk voorin. Een voordeel met die smalle bospaden. Dan kan je beter de grootste meute maar achter je hebben, zodat je beter kan zien waar je loopt. Vanaf het begin zat ik al meteen in een flow. Alles voelde goed. Bij het passeerpunt van de marathonafstand klokte ik 4:44 uur. Mooi, goed op schema. Bij de verzorgingspost van 53 km begon ik voor het eerst echt last te krijgen van de gebruikelijke lichamelijke ongemakken. Oei. Tegelijkertijd opende de hemel zich en het begon enorm te hagelen. Ook hier gold het Cruyff-adagium ‘ieder nadeel hep z’n voordeel’, want waarom direct weer op pad gaan als ik nu even droog stond. Geen haast met die punt Limburgse vlaai dus. Na de hagel even opnieuw de veters gestrikt, de mouwen opgestroopt en hup, weer gaan met die banaan.

Iedere keer ben ik weer aangenaam verrast hoe mooi het Limburgse landschap is en hoe prachtig de route is uitgezet. Want wanneer kom je nou op idyllische verscholen wandelpaadjes van zo’n 40 cm breed? Normaal gesproken ik nooit in ieder geval.

En de race? Die ging nog steeds lekker. Ondertussen haalde ik steeds meer deelnemers in. Ik verbaasde mezelf. Tsjonge. Goed voor de moraal, dat is zeker. En die oude bekende, waar bleef die? Nog steeds geen spoor van de Man met de Hamer. Zeker een snipperdag genomen. Vooral blijven snipperen, zou ik zeggen.

Rond de 80 km moesten er nog een paar gemene klimmetjes worden gedaan. Au au au. Bij de verzorging op 90 km kregen wij tomatensoep. Jeetje, wat is dat lekker. Heerlijk zout na een hele dag zoet gegeten te hebben. Maar niet te lang genieten. De soep snel naar binnen gelepeld en direct weer door. Op naar de laatste 10 kilometer, al dachten mijn voeten daar heel anders over. Die begonnen nu toch écht serieus tegen te stribbelen. Nog even jongens, kom op!

Ik voelde het, ik ga het halen. En hoe. De laatste kleine verzorgingspost op 95 km rende ik gewoon voorbij. Ik zag wat lopers kijken: “Huh, wat doet die gek nou?”. Niks mee te maken. Hup weer vier plaatsen opgeschoven. En nu alles uit de kast. Net als vorig jaar kreeg ik iets euforisch over me. En die twee in de verte? Zeker weten, die ging ik ook nog ’opeten’.

Nog even en dan… de finish! Yes, het was gelukt. Ik was binnen, gelukkig. Deze editie was de zwaarste die ik heb gelopen. Natuurlijk, de tijd is ondergeschikt aan het plezier en de uitdaging , maar ik ben beretrots op mijn 16e plek, en ook nog een uur sneller dan de vorige keren. Een heus PR. Daar ben ik stiekem toch wel heel blij mee. Een mooie zoete overwinning, op mezelf.

Laat dat lekkere patatje mayo en biertje maar doorkomen. Moe en voldaan probeerde ik mijn stramme en pijnlijke spieren in mijn auto te vouwen om huis direct huiswaarts te keren. De hele terugreis met een vette glimlach op mijn gezicht gereden. Weer een onvergetelijk loop-avontuur beleefd. Wow!

 

 

 

Door Dennis Kreetz
Trainingslopen Road2Rotterdam

13 januari, 3 februari, 24 februari en 17 maart

Twiskemolenloop

4 februari, 4 maart 2018

Oudpapier ophaaldata

Ten oosten van het lint
16 december 2017
20 januari, 17 februari, 17 maart 2018
Ten westen van het lint
23 december 2017
27 januari, 24 februari, 24 maart 2018

ACWaterland Clubblad

Oktober 2017